Gjestevisitt hos team "Jentekraft"

Denne historia har kanskje eit innhald som har parallellar til gutta på klatretur, men i denne historia er det tre jenter som er på tur. Klatreturen er lang, men dei skal ikkje klatre høgt eller langt. Dei skal buldre mykje og elles kose seg i seks månader. Oppvarminga har dei gjort i Hueco Tanks, Texas i januar og februar. I mars skal dei vere i Bishop. Målet med april og mai er at dei skal vere der det er best forhold i enten Fontainebleau og/eller Spania. Juni er tiltenkt i det litt høgare liggande Sveits. Med andre ord ein real tur uten real tur mat. Følg dei på bloggen: http://birgitnesheim.blogspot.com/

Caroline klatrar Bowling Pin sit start V6 

Ungdomane hadde rangla kvelden før og kom seinare enn kva planen var til Buttermilks. Vi slo leir ved steinen Bowling Bin og byrja buldredagen der. Etter litt oppvarming frå sola og nokre forsøk på sit starten hadde det utvikla seg ei lun stemning. Det var opplagt at dette buldret kom til å bli klatra. Eirik valte V8 sit starten. Dermed hadde vi alle noke å strekke fingrane etter. "Dette bulderet vil jeg gå med hatt" seier Caroline Løftingsmo. Om det var ei førstebestigning med hatt veit eg ikkje, men det var elegant. Etter at Birgit hadde klatra buldret vart ho akutt dårleg etter kvelden før. Ho gjekk frå å vere lett fyllesjuk til å måtte ta ein ørkentur for å ta ein kort prat med ein busk. Den lune stemninga forsatte og fleire av gjengen klatra bulderet. Carloline blar litt i notatboka si. "Vil dere høre diktet jeg har skrevet, det er for tiden favoritt diktet mitt. Det er bare noen forvirrede tanker, men jeg liker det". Vi likte alle diktet og det kom eit smil frå den liggande Birgit.

Etter lunsj vandra vi ned til Drifter steinen. Eg gjorde nokre forsøk til på High Plain Drifter, men det var tyngre enn dagen før. Caroline gjekk og såg litt i føraren og såg litt på steinane rundt seg. "Jeg trur at dette V8 bulderet kan jeg få til. Jeg henter skoene mine". Nokre minutter seinare er ho på god veg med dei forskjellige sekvensane i bulderet saman med Eirik. Mitt første møte med Caroline er frå 2002 og hennar glød for buldring merka eg alt då. Eg var klatretrenaren til barne- ungdomsgruppa hennar i 2 - 3 sessongar. Derfor er det kjekt å slå av ein liten buldre prat og oppleve buldre lidenskapen på Buttermilks nesten 10 år seinare.

Buttermilk stem - Jeanette gjer seg klar til å tøye ut litt

Ein tur-takk til Caroline, Birgit og Synnøve. Samt Jeanette og Eirik i team Tromsøkraft som skal bistå the Norwegians i Bishop i tre veker. På denne turen fekk eg påfyll av inspirasjon. God klatring og god tur vidare.

Bishop California - Buldring

For ei veke sidan hadde eg ikkje tenkt tanken på å reise på buldretur. Eg måtte tenke litt alternativt sidan eg skulle på tur åleine. Ryktene gjekk om at det var fleire kjente i Bishop. Facebook bekrefta dette og det kom melding om at det var gode buldre forhold. Dermed vart det buldretur og den lange køyreturen til Bishop.

Bishop ligg i ørkenen aust av fjellkjeda Sierra Nevada som har toppar opp til 4270 moh. Byen er på storleik med Førde og byen hevdar at dei er esel hovudstaden i USA. Dei skryter også av at det er godt fiske i elva Owen river. Nokre få innbyggarar har fått med seg at det er superb buldring i byen deira. Bybildet i hovudgata er sett saman av dei som er litt store og går med cowboy hatt, og dei litt mindre som går rundt med rare ullhuer og store dunjakker. Den siste gruppa er klatrande turister frå heile verda. Det mest kjente buldreområdet er Buttermilks. Gjengen eg skulle møte var ute av byen ein tur så første buldredag tok eg på Buttermilks.

Buttermilks 

Eit kjent buldrer på Buttermilks er Iron Man. Iron Man var klatra første gangen i 1981 av Tony Pupo. Hadde dette vore ei klatrerute i 1981 hadde det vore i den øvre delen av 5.12 klatregrad skalaen og dermed blandt dei vansklegaste sportklatrerutene for si tid. I dag er den gradert V4, som er ei moderat buldregrad, for dei som er interessert i slikt. Det er 10 år sidan eg var her sist og er dermed vorte 10 år eldre sidan sist. Eg måtte berre prøve å repetere det klassiske bulderet. I 2001 klarte eg ikkje å gå bulderet første dagen. Korleis var buldreforma i 2011?

Iron Man

Iron Man er ein travers som startar på gode grep, så blir grepa mindre og til slutt må ein gjere eit byks.

Iron Man bykset

Iron Man gjekk ikkje i første forsøk, men i tredje forsøk. Dermed fekk eg svar på spørsmålet mitt. Buldreformen er på høgde med kva den var når eg var litt yngre. To som er steingamle er Grandpa og Grandma. Desse to kampesteinane er dei to største buldra på Buttermilks. Skal eg gjere eit anslag er dei 18 - 20 meter høge.

Grandma ligger bak Grandpa

Liker ein å buldre på store steinar går det fleire ruter opp på toppen av Grandma. Rutene går på venstre del av den bakerste steinen ein ser på bilde. God tur til dei som likar slikt. Ein treng ikkje styrtmatte for å buldre slike bulder.

Singing pass - bakgården til Whistler

Skogskøyring 

Ane i farta 

Singing pass stien 

Whistler - grei tur vermelding

onight

Wed

Thu

Fri

Sat

White water

Vancouver er ein by som kan skryte av 1117.2 mm regn i året. I dag hadde regnet farge og snøgrensa kraup ned over skogen. Snøen gjekk over til regn i det det nådde bakken her i byen. På veg over brua til North Shore såg eg at det var kvitt langt ned i skogen. Sykkelturen min vart litt kortare i dag, men det gjorde ikkje noko. Eg er klar for meir snø, feller og pudder. Sykkelen min skal få litt kvile no.

Denne snutten er frå tysdagsturen min. Då sykla eg opp til snøgrensa på kring 600 moh. I dag var det så mykje snø på vegen at eg ikkje klarte å sykle oppover (ca 100 moh). Løysninga på den utfordringa var at eg trilla sykkelen oppover på ein av stiane. Inne i skogen var det 2 - 3 cm med snø og greit feste for skoa. Dagens tur var sett saman av to stiar i nettverket av stiar i nedre del av Mt Fromme.

Tilbake til emnet snø. Dei neste to vekene skal eg vere i snøen. Kommande søndag reiser eg med familie til Whistler. Vi har leigd ei leilighet og tidspunktet ser ut til å vere ideelt. Dei siste 7 dagane har det snøa 212 cm i Whistler. Eg gleder meg til å nytte fellene mine igjen og få køyrt uspora snø.

Turvanar - eit mønster etablerast

Det var berre nokre hundre meter igjen før eg var ved "Cliffbarsteinen" og "Tisselia". Namna til steinen og vegskråning nedan for har dei fått etter korleis mønsteret på Mt Fromme turane mine har utvikla seg. Kvifor eg har laga meg den vanen å stoppe i ein austleg sving har nok fleire grunnar. Først må ein ta hensyn til primærbehova. Ryggen og baken har godt av å skifte litt stilling etter ca ein halvtime framoverbøgd sittande på eitt sykkelsete i realtivt statisk posisjon, og på Cliffbarsteinen er det fint å legge frå seg sekken for å finne fram ein Cliffbar. Sykkel står fint ved Sykkelsteinen. Eg ser inn i ei snørenne på Mt Seymour og nokre snødekte toppar bak der. Utsyn frå tjukkaste skogen. Sykkelstein og Cliffbarstein er kantrunda granittsteiner som hadde vore flotte buldresteinar om dei hadde for fire ganger så store. Eg likar denne austlege svingen. I denne svingen tek eg ofte valet for kva stiar eg skal ta ned igjen. I dag sykla eg opp til Pipeline, tok på med hjelmen og vendte framhjulet nedover.

North Shore handverk - eit av elementa på Pipeline

Eit anna mønster som har etablert seg er at tysdag og torsdag etter lunsj er ut i naturen dagar. Dei to vala eg vurderar oftast er sykling eller ski. Slik forholda er no er sykling som peikar seg ut som vinnaren. Gode forhold på sykkel eller dårleg forhold på ski. Når det blir litt tørrare er det også mogleg å buldre. Det tek litt meir tid, men er fullt mogleg å få tid til. Alle desse val kan eg gjere utan å måtte ha avtale med nokre andre også. Som småbarnsfar er det også ein verdi.

Tysdag var eg å sykla på Mt Seymour. Stiane der er meir lik dei på Kaupanger. På Mt Seymour er det mindre bratt og mindre med North Shore instalasjonar. I sykkelguiden skildra dei at det er meir XC sykling på singel track. Eg sykla ein sti som blir trekt fram som ein av dei bedre singel track stiane i Vancouver. Det var bra, men eg må gje Mt Seymour ein sjanse til. Verken eg eller sykkelen min hadde dagen. Giren min kom på skakke og eg bomma litt med kart-lesinga. Ankomststien eg tok for å komme til Bridle Path var eit dårleg val.  ... and don't bother with the section past the Buster junction to the Bridle Path..., stod det i klar tekst for ei som lese føraren.

Slik går dagane her borte. Måndag og onsdag kveld er det Cliffhanger utan Cliffbar og i helga er vi alle tre på tur.

Vått, vilt og vakkert - sliten no

Dørstokk mila var lang i går, men eg tok meg sjølv i å sitte inne å sutre fordi det bøtteregna. Ein kulturforskjell som eg har opplevd er at canadiarane sykla i skogen sjølv om det regna. Sidan eg er her kan eg ikkje utgje meg for å vere ein solskinssyklar. Eit klassisk sitat som kan vere ein parall frå eit innandørsklatresenter er: "Klatra du ute også?" Eg har fått det spørsmålet her også så kanskje er det eit av dei globale spørsmåla.

Eg kom meg ut og det første eg gjorde på vegen til Mt Fromme var å køyre innom ein bensinstasjon. Når eg køyret ut der ifrå hadde bilen blitt meir trafikksikker med to nye vindusviskarar. Det var få andre sykelistar å sjå ved parkeringa. Eg tenkte ikkje over det då, men det var ingen andre der. Eg vurderte eit sekund om eg skulle sykle opp med gore tex anorakken. Gore tex hevdar at membranen deira er vatntett og pustar. Erfaringa tilseier at på ein slik dag blir alt vått. Det andre perspektivet er kor lite kler trenger eg når alt blir vått, og sidan ull varmar når det er vått var valet enkelt. Antrekket vart norsk ullundertøy med høghals og ei ullhue. 

Det fine med dette valet var at eg måtte sykle for å halde varmen. Eg sykla til eg kom opp i snøen og høyrte musiken frå skianlegget på toppen av fjellet Mt Grouse. Eg hadde sett på løypekartet at det var ein sykkelsti som var skildra som "old school" og  ikkje hadde desse større og mindre trekostruksjonane som kan vere glatte når det er vått. Å sykle stien med namnet Executioner (bødelen) skønnar eg no krevde ein god porsjon vilje for å kunne gjennomførast på ein god måte (for meg i dette tilfelle utan at ein går av sykkelen for mange ganger). Tanken bak å ta ned Executioner var å komme inn på traversstien Baden Powell i vestleg del og kunne følgje den i fleire kilometer tilbake til parkeringa. Dette var eit godt val og eg gjorde ei speidar helsing til Baden. Stien er ein multi purpose trail og er tilrettelagt både for natursyklarar og skogsvandrarar. Måten dei bygger stiar her er imponerande og det var mange fine bruer eg kryssa på min ferd mot parkeringa. Eg smilte av det eg såg rundt meg og eg smilte av kva eg fekk til opp på sykkelen av forseringar av våte røtter og steinar. Inn i skogen under dei store bartrea regna det ikkje, alt var berre vått, vilt og vakkert.  

"The North Shore in Vancouver is going through some big changes. The city took over much of the old school classic trails, then hired some of the people they were trying to bust for so many years for building "illegal trails", and had them replace all the old woodwork and stunts with bigger, better-built, burlier stunts. All hail Digger, and buy his movie...consider it a thank you, high five to the man who made it all possible". Kilde:www.pinkbike.com, Margus Riga

På min to og halv time lange ferd i skogen over millionbyen Vancouver møtte eg ingen andre. I dag gjorde det godt.

Det er mange fine nettsnuttar å finne på Pinkbike.com til og med regnversnuttar frå Vancouver Island.